Posts

Polarisatie

Afbeelding
  Een maand geleden ben ik (voorlopig) gestopt met berichten op sociale media te plaatsen. Dat was na de aankondiging van de regering dat ze bij nood het leger in zouden zetten tegen de beroepsbevolking die dagelijks voor hun eten zorgt. Mijn plaatsvervangende schaamte was onmetelijk. Ministers die klagen als ze een bezoekje aan huis krijgen van wanhopige mensen. Hard werkende mensen waar die ministers figuurlijk dagelijks aan de keukentafel zitten. Het ene mag wel, het andere wordt scherp veroordeeld. De inbreuk op privacy weegt blijkbaar bij de een hoger dan bij de ander. De urbane media die zich van de meest onvriendelijke benadering bedient en vol op het orgel gaat als er een snelweg wordt geblokkeerd. Ja, heren en dames van het journaille, jullie rol wordt genoemd. De stedelijke onwetendheid op die verfoeide sociale media waar reageerders lege schappen in de supermarken wijten aan het feit dat de vrachtwagens de distributiecentra niet kunnen verlaten, niet (meer) beseffend dat

Besunigje op kultuer, ja of nee?

Besunigings, wol as net terjochte?   It wachtsjen duorre mar in dei as twa, je koenen de klok der op gelyk sette. As ergens it wurd besunigings falt, is de oansprutsen sektor daliks ree om de oerheid oan te sprekken op it feit dat se no dochs wol hiel dom dwaande binne. De gebrûklike opmerkings komme foarby: ‘Dit komt hard aan’ ‘Onbegrijpelijke keuzes’ ‘Geschokte reakties’ ‘Verbijsterend’ ‘Een harde klap’ ‘Dieptriest’    Binne dy reaksjes terjochte? Ik neam even in foarbyld. Besunigje op de soarch is ien fan dy maatregels dêr’t Keamerbreed en yn alle kranten, praatprogramma’s en oare media steefêst fûl op reagearre wurdt. Is dat wol terjochte? Antwurd op dy fraach is nee. Want der is in wrâld te winnen as it op soarch oankomt. It jild giet foar in grut part nammentlik nei lagen yn de organisaasjes dêr’t lju wurkje dy’t út klearebare ferfeling neat oars witte te produsearjen as nije protokollen dêr’t ‘de handjes’ oan de bêden harren dan wer oan hâlde en yn byspikerje wurde moatt

Swarte snie

Afbeelding
  Op fiif maaie 2016 stapte ik op fleanfjild Domododevo yn in tastel fan Lufthansa. Op it momint dat we los fan de grûn kamen, wie der daliks it besef dat ik in ‘once in a lifetime’ reis meimakke hie. Dat ik nije freonen kennen learde, bliid wie mei it sjen fan in filiaal fan de Subway en dat ik yn itselde hotel sliept hie as de presidint fan Ruslân. Dat ik op plakken west hie dêr’t nea in Fries in stap sette sil. Dat der in fantastysk museum oan de igge fan de machtige Jenisej allinnich foar my de doarren iepen die en ik troch de direkteur fan de noardlikste iishal fan de wrâld as in freon ûntfongen waard en hy der op stie dat ik in iishockey-toernoai iepenje soe. Dat ik oardel kilometer ûnder de grûn mei eigen eagen de rykdom oan grûnstoffen seach dy’t geologen dêr jierren earder oantroffen. Dat der jûns snie foel dy’t de oare moarns swart wurden wie troch de útstjit fan de fabriken  dy’t de stêd ta ien fan de meast fersmoarge plakken op ierde makket. Dat ik yn de ferûnderstelling wi

Hâld Fryslân moai

Afbeelding
  Soms is it goed as je in skoft ergens net komme kinne. Dat klinkt nuver, mar it soarget der foar dat je mei nije eagen sjogge nei wat je earder as ‘normaal’ beskôgen. No’t de corona-maatregels foar it grutste part ôfskaft binne, wie der wer ris tiid en gelegenheid foar in reiske nei Den Haag. De bekerfinale iishockey yn in útferkochte Uithof. Hartstikke moai, mar de reis dêrhinne wie dat net. Geandewei de rit sakke my de broek ôf. Wy binne der mei syn allen yn slagge om ús Nederlânske lânskip foar in grut part hielendal nei de soademiter te helpen. 200 kilometer lang dogge jo de eagen sear fan alle freeslike ellinde dy’t yn in koart skoft troch projektûntwikkelers mei goedkarren fan bestjoerders oeral del plante is.   As je by De Lemmer de polder yn ride begjint it al. Fan de earste oant de lêste meter binne de Noardeast- en Flevopolders ien grutte oanienskeakeling fan wynmûnen. De kânsleazens om ea noch wat moais fan Flevolân te meitsjen is wurdt mei eltse draai fan eltse mûne n

Gemeente Heerenveen moat hotel Tjaarda stypje en Van der Valk keare.

Afbeelding
  'De Heerenveense ziekte'    As berne Oranjewâldster (Brongergea) moat my it folgjende dochs even fan it hert. De earste rûchwei 23 jier fan myn libben ha ik mei eigen eagen sjoen hoe’t in doarp feroarje kin. Oan de Marijkemuoiwei allinnich al buorken fiif boeren, plus dat der fjouwer hynstebedriuwen wienen. De boeren binne al jierren út It Wâld ferdwûn, de pleatsen binne ôfbrutsen of feroare yn wenbuorkerijen. Geandewei is Oranjewâld troch de gemeente Heerenveen omtovere yn in ‘autoluw wandelpark’ dêr’t se je wol fan de dyk sjen wolle as je der tafallich al even delride moatte. De siel fan it doarp is totaal feroare. Je sille dêr mar ûndernimmer wêze.   Golden Tulip Tjaarda Dizze wike diene eigner Klaas de Leeuw en eksploitant Tjitte de Wolff fan it romrofte hotel Tjaarda fia wurdfierder Jan Kamminga yn net mis te fersteane wurden in oprop om it Van der Valk hotel dat by de yngong fan Skoatterwâld op priemmen stiet, op te kearen. Dat liket ynearsten in frijwat egoïsty

Boer ôf

  Lêstendeis hie ik in petear mei twa minsken. Dat komt faker foar, mar dit wie wol bysûnder te neamen. De lêste kear dat ik mei se praten hie, wie yn de simmer fan 1987. En dan ek noch oan de oare kant fan de Atlantyske oseaan. No hoegde ik der mar fyftjin kilometer om te riden. Ik wie doe in jonge fan in jier as njoggentjin, no in fyftiger dy’t normaal sprutsen mei de twadde helte dwaande is. Se koenen myn gesicht net mear, wol hienen se in âlde foto opskarrele fan ús besite yn dy Kanadeeske simmer, mar dêr stie ik net op. It praat gie oer eartiids, want dat wie myn doel fan de besite. Sa as ik ferwachte hie, fleach it petear alle kanten út, in soad brûkbere ynfo ha ik net krigen, mar de middei wie der net minder moai om.   In wike as wat lyn krigen wy it berjocht dat ien fan ús geiten deagien is. No wenje wy yn in hûs dêr’t geiten op it hiem net by past, mar op papier wienen we noch altyd in bytsje boer. Us bistjes ha in geweldich plak krigen neidat we nei It Feen ferhuze bi

'Ik ha ferlet fan jild'

Buorfrou fan fier yn de 80 komt oan de doar. 'Ja, ik ha in nuvere fraach. Ik sykje in kipefear om de klok te smarren.'  'Rin mar even achterom, dan sjogge wy even,' sis ik.  Yn it hok lizze altyd wol wat fearren, ik krij ien en jou him oan buorfrou.  'Hoe is it mei de hoanne?' freget se.  'Dea.'  'Och, spitich. Do bist mar warber, dat lês ik yn de krante!'  'We grieme wol wat troch.' 'Wy ek, al 65 jier troud en noch altyd troch ien doar, is't net moai?'  'Dat is prachtich, der binne net in soad dy't dat helje. Mar dy fear...'  'Ja, ik ha noch wol wat naaimesine-oalje, dus dan rêd ik my der wol mei. Dy klok is al hiel âld, Durk hat him niis skjinmakke mar der moat noch wat smarring komme, sjoch.'  'Krekt.'  'Ik sil nei de bank, want ik ha ferlet fan jild.'  'Ik ek, mar ik ha it net.'  Buorfrou draait har om en seit: 'Dan hast de soarch der ek net oer.'  Myn dei is goed.